عسل طبیعی

نژاد بومی ایران
بنا به عقیده متخصصین پرورش زنبور عسل، ایران دارای نژاد یا نژادهای بومی است که طی هزاران سال گذشته با شرایط گوناگون محیط و پوشش منطقه سازش یافته و اغلب نسبت به امراض و آفات تا حدی مقاوم شده اند.
ورود ملکه های خارجی از نژادهای مختلف، به صورت خالص یا هیبرید جهت بالا تولید، بیشتر از سال ها قبل در ایران متداول بوده است. این عمل اغلب بدون مطالعه ی دقیق علمی صورت پذیرفته و باعث شده در طی این سال ها ضمن آمیخته شدن خصوصیات خوب ژنتیکی نژاد بومی ایران، آن ها را با انواع امراض و آفات آلوده کند.
نژاد زنبور عسل بومی ایران از گونه ی Apis mellifera L، بوده و تحت نام های زیر در بعضی از کتاب ها دیده شده است:
همانطور که اشاره شد طی سال های قبل از پیروزی انقلاب، نژاد بومی ایران در اکثر مناطق کشور به واسطه ی آمیخته شدن با نژادها و هیبریدهای خارجی، خلوص ژنتیکی خود را از دست داده و به جرات می توان گفت که دسترسی به نژاد خالص ایرانی کاری بسیار دشوار و مستلزم مطالعه و جستجوی زیاد می باشد. این نژاد احتمالاً در بعضی مناطق کاملاً ایزوله شده که راه های وجود دارد. مهمترین این مناطق عبارتند از بین سلسله جبال البرز در شمال کوه، سبلان در اردبیل، شاه کوه در باختران، کوه های زاگرس، دینار، زردکوه، اشتران کوه در جنوب غربی، کوه کرکس، شیرکوه در یزد و بالاخره کوه های هزار و لاله زار در استان کرمان.
در طی سال های 1360 تاکنون به علت محدودیت های شدید و بعضاً ممنوعیت کامل واردات ملکه از خارج، تدریجاً نژاد ایرانی زنبور عسل خصوصیات ذاتی و اصالت خود را بازیافت و فعلاً در مناطق مختلف کشور به صورت توده هایی که کم و بیش با هم اختلاف دارند منتشر می باشد.
گرچه اطلاعات زیادی از خصوصیات نژادی زنبور عسل بومی ایران وجود ندارد ولی مطالعاتی که در سال های اخیر انجام شده خصوصیات مرفولوژیکی، رفتاری و عملکرد آن را تا حدودی مشخص کرده است.
در این مطالعات نژاد بومی ایران در منطقه ی اصفهان با نژادها و دورگه های ایتالیایی، کارنیولان، قفقازی، استارلان و میدنایت مقایسه گردید و نتایج حاصله نشان داده که نژاد ایرانی از نظر رشد جمعیت در اول بهار سریع تر از نژاد قفقازی و هم ردیف با هیبرید استارلان ولی کمتر از کارنیولان، ایتالیایی و میدنایت عمل کرده است، در حالی که در تابستان رشد جمعیت نژاد ایرانی از سارین کمتر است. تولید عسل سالانه نژاد ایرانی و قفقازی هم ردیف ولی نسبت به سایرین در سطح پایین تری عمل می کند. فعالیت نژاد ایرانی برای جمع آوری گرده گل نسبت به ایتالیایی کمتر وی نسبت به سایرین بیشتر است. رفتار عمومی و تهاجمی نژاد ایرانی نسبت به سایرین به طور معنی داری متفاوت و تعداد نیش های وارده به وسیله ی نژاد ایرانی بیشتر بود.
با توجه به مراتب فوق و همچنین مشکلات فراوانی که زنبورداران از معرفی ملکه های نژاد خارجی به کندوهای خود احساس کرده اند و همچنین با توجه به اهمیت حفظ و نگهداری نژاد زنبور عسل بومی ایران باید مسئله شناسایی و اصلاح نژاد آن مورد توجه بیشتری قرار گیرد

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید