عسل طبیعی

عسل و گرمی آن در طب سنتی
خوردن عسل برای گرم‌مزاجان و کسانی که مزاج صفرایی دارند زیان‌آور است.
«عسل گرم و خشک است و موافق اصحاب سرد مزاج باشد و آن را که بلغمی بود و پیران را و کسی که صفرا بر او غالب باشد و برنا بود او را نسازد که چون بخورد بیمارهای تیز آورد پس کسی که انگبین خورد اگر محرور بود باید که نار ترش و شیرین و سیب و امرود از پس او بخورد.»
«عسل ... سردمزاج را نافع بود در تابستان، گرم‌مزاج را بد بود.»
عسل و سرسام
در نوعی از بیماری سرسام (سرسام گرم) علت بیماری غلبه‌ی صفرا و بسیاری بخاراتی است که به مغز راه می‌یابد. از آنجا که خوردن غذاهای شیرین موجب افزایش خلط صفرا در بدن است برای پیشگیری از بروز سرسام باید از خوردن غذاهای شیرین همچون عسل به مقدار زیاد پرهیز کرد.
عسل و سرکه و دفع صفرا
گاهی از ترکیب عسل و سرکه در دفع بعضی از امراض به ویژه بیمارهای ناشی از غلبه‌ی خلط صفرا استفاده می‌شده است. از آنجا که خوردن شیرینی‌ها از جمله عسل به مقدار زیاد تولید صفرا می‌کند برای دفع زیان عسل آن را با سرکه می‌آمیختند.
«عسل گرم و خشک است ... اگر گرم مزاجی خوردش و کسی که صفرا بر او غالب باشد و برنا بود او را نسازد که چون بخورد با خلط صفرا گردد و بیماری‌های تیز آورد خاصه اندر تابستان.»
عسل در ترکیب با مواد دیگر
چنان که از بعضی شواهد بر می‌آید گاهی عسل را با مواد دیگر همچون شیر، شکر، گلشکر، روغن و نظایر آن می‌آمیختند.
عسل و زهر (سم، شرنگ)
گاهی در بعضی از اشعار عسل به صورت همنشین و در تقابل با مواد ضد آن از جمله سم، شرنگ، زهر و نظایر آن به کار رفته است و این موضوع ممکن است ناشی از دو جنبه باشد: یکی آن که شاعران تلویحاً به یکی از خواص درمانی عسل که همان دفع زهر و افیون‌خوردگی است نظر داشته‌اند به این معنی که چون عسل پادزهر سموم و نیش حشرات موذی بوده است به صورت مراعات‌النظیر با واژه‌هایی همچون زهر، سم و از این قبیل به کار رفته است. وجه دیگر آن است که احتمالاً طعم شیرین عسل در تقابل با تلخی سم، شرنگ و نظایر آن مورد توجه شاعران بوده است.

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید