عسل طبیعی

عسل و بیماری دیابت•    عسل و بیماری دیابت
بیماری دیابت بر اثر تنبلی و اختلال غدۀ لوزالمعده به وجود می‌آید. زیرا انسولین هورمون مهم در ذخیره و سوخت و متابولیسم قندهای بدن به مقدار لازم تولید نمی‌شود. بنابراین، بدن نمی‌تواند از مواد قندی استفاده لازم را ببرد و مازاد آن را از راه ادرار دفع می‌کند. به همین علت آن، ادرار بیماران دیابتی شیرین است. در این باره اسمدلی و بِک اعتقاد دارند که بیماری دیابت نتیجۀ سفت و التهاب غدۀ لوزالمعده است که در نتیجۀ مصرف زیاد مواد قندی مصنوعی و نشاسته و روغن‌های مایع پارافینی و نمک به وجود می‌آید.
همچنین کمبود گلوکز را یکی از مهمترین نشانه‌های بیماری دیابت دانسته‌اند. گلوکز در کبد ذخیره می‌شود و مهمترین منبع انرژی بدن به حساب می‌آید گلوکز همان قند انگور است. بیمار دیابتی در استفاده از مواد قندی ناتوان است. نیز بیمار دیابتی در سوختن روغن‌های بدن ناتوان شده که در نتیجه، اسیدهای ستِونی در بدن مبتلا زیاد می‌شود.
•    مصرف انسولین بیمار را به حالت تعادل بر می‌گرداند، مواد قندی را به گلیکوژن تبدیل می‌کند و در جذب قند انگور به بافت‌ها کمک می‌کند، زیرا انسولین برای درمان دیابت یک حلقۀ اتصال است نه وسیله‌ای برای درمان دیابت. استفاده از آن کاری بسیار دشوار است زیرا باید در جدول زمانی خاص و به اندازه‌های متناسب با نوع غذا و گلوکز به بدن تزریق شود. بنابراین، هر دارویی که از دهان وارد بدن و جایگزین انسولین می‌شود، بسیار ارزشمند است. تحمل رژیم‌های غذایی که بیماران دیابتی را از خوردن مواد قندی تا آخر عمر منع می‌کند، بسیار دشوار و طاقت‌فرسا است.
•    اگر بیمار دیابتی بتواند با مصرف عسل، گلوکز را به دست آورد و به مصرف انرژی مورد نیاز بدن خود برساند، بسیار باارزش خواهد بود. در این مورد شواهدی وجود دارد که صحت تأثیر مثبت عسل را به اثبات می‌رساند. عسل و شکر معمولی در ساختار شیمیایی خود و میزان تأثیرشان بر بیماران دیابتی بسیار متفاوتند. شکر معمولی در بدن به گلیکوژن تبدیل می‌گردد، اما عسل از دو قند انگور و قند میوه ساخته شده است. بین قند انگور و قند میوه تفاوت بسیار است که این دو قند، درصد بالایی از قندهای اصلی عسل را تشکیل می‌دهند. (این دو قند تقریباً حدود 70% مجموع قندهای عسل را تشکیل می‌دهند.)
•    در این زمینه، منکوفسکی آزمایش‌هایی را روی سگ‌ها انجام داده است. او با درآوردن لوزالمعده این حیوانات ثابت کرد: با این که کبد آن‌ها نمی‌تواند گلوکز را از گلیکوژن تولید کند، ولی می‌تواند آن را از قند میوه بدست آورد. همچنین کریج ثابت کرده که تزریق قند میوه به ورید بیماران دیابتی درصد قند در خون را بالا نمی‌برد، مگر به مقدار ناچیز و اگر بتواند، آن را در کبد ذخیره می‌کند. سایجی ثابت کرده تولید قند میوه در ارگانیسم بدن (سوختن + تولید گلیکوژن) آسان‌تر است حتی اگر فرد مبتلا به بیماری دیابت باشد.
•    تجارب زیادی که آموس و روت، بفزنر و دیگران انجام داده‌اند این بوده که تحمل قند میوه و متابولیسم آن در ارگانیسم بیماران دیابتی به مراتب بهتر است از تحمل ماده‌های شیرین دیگر به ویژه از قند انگور (گلوکز). بنابراین، ریزگا به بیماران دیابتی در جدول رژیم‌های غذایی خود به خوردن عسل طبیعی توصیه فراوان می‌کند.
•    کخ و بوم‌گارتن تأکید می‌کنند: «تزریق قند میوه در ورید سیاهرگی درصد قند خون را بالا نمی‌برد مگر به مقدار ناچیز و در مقایسه با تزریق گلوکز در ورید قند میوه، مقدار قند خون را زیاد بالا نمی‌برد و نیز اگر محلول‌های عسلی به ورید تزریق شود درصد قند خون نیز پایین می‌آید.
•    آزمایشاتی را که دانشمندانی مانند کیلیان و توبیاش از دانشگاه فرانکفورت انجام دادند در قالب این سؤال مطرح بود که: آیا بیماران دیابتی می‌توانند عسل را به عنوان جایگزین شکر مصرف نمایند؟ در این آزمایشات، مقداری مساوی از عسل و قند انگور به افراد سالم و بیماران دیابتی داده شد. این آزمایش نشان داد که قند خون در حین مصرف قند انگور بالاتر و در مدتی طولانی‌تر تأثیرگذارتر است تا این که عسل بخورند. همچنین این آزمایش ثابت کرده است که اختلاف قند خون اختلافی آشکار و روشن است. علاوه بر این که این آزمایش از خطا به دور بوده است، جای هیچ‌گونه بحث و مناقشه‌ای را باقی نمی‌گذارد. بیماران دیابتی که روزانه به طور متعارف مقداری از قند خون خود را از راه ادرار دفع می‌کنند، با مصرف عسل این مقدار قند هیچ وقت فزونی نمی‌یابد. این دو دانشمند همچنین ثابت کردند که اگر بیماران دیابتی روزانه 20 گرم عسل (صبح) و 20 گرم (بعد از ظهر) بخورند هیچ تغییری در انسولین آن‌ها دیده نخواهد شد و یا تأثیری بر سطح قند خون آنها نخواهد داشت. این دو دانشمند تأکید کردند، عسل تابستانی که از شهد گل‌ها تهیه شده است برای بیماران دیابتی بسیار عالی و مفید است. اما چون در زمستان زنبور از شکر معمولی برای تولید عسل استفاده می‌کند، عسل زمستانی را برای بیماران دیابتی مناسب ندانسته‌اند.
•    استراوس و روزنفیلد تأکید دارند که قند میوه و سایر مواد قندی که از تجزیۀ قند میوه به دست می‌آیند مانند دکسترین و ملزیتوز (دو ملکول قند میوه + یک ملکول قند انگور)، بیماران دیابتی می‌توانند بیشتر از گلوکز، آن را تحمل کنند، نیز همان تأثیر مثبت را نزد آن‌ها دارد. منکوفسکی هنگام آزمایش بر روی سگ‌ها به این نتیجه رسیده است که عسل اثری مثبت و بسیار مفید در درمان اسیدی شدن و سمیّت خون دارد، زیرا اسیدی شدن و سمیّت خون برای بیماران دیابت بسیار خطرناک است. اما فون‌نوردن دانشمند مشهور در سال 1898 م در کتاب خود می‌گوید: «برای درمان بیماری دیابت از قند میوه استفاده شود.» زیرا این قند برای هیپوگلیسمی و بیهوشی و اغمای ناشی از آن بسیار بازدارنده است.
•    شاید قدیمی‌ترین درمان به وسیلۀ عسل به نام پزشک روسی ا.داویدوف در سال 1915 م ثبت شده است. او می‌گوید: «عسل طبیعی برای بیماران دیابتی ضروری است، علاوه بر این که ماده‌ای شیرین و خوش‌مزه است، اگر به رژیم غذایی آن‌ها اضافه شود بهتر می‌تواند نیازهای قندی آن‌ها را بر آورده کند تا این که به مواد قندی غیرطبیعی زیانمند روی آورند. «وی افزود: «تحقیقات ثابت کرده‌اند که عسل مانع سمّی شدن خون در اثر سِتونی شدن در اثر اجسام سِتونی در خون و کاهش میزان قند در ادرار مبتلایان به دیابت است یعنی درصد قند انگور را در ادرار بیماران قندی پایین می‌آورد.»
•    پروفسور واتیو مطالعاتی دربارۀ تأثیر عسل بر سیر بیماری کودکانی که به دیابت مبتلا بودند، انجام داده است. در این مطالعات، تأثیر عسل برای او ثابت شده به طوری که هرگونه بحث و نقدی را در این مورد نمی‌پذیرفت. او توانست 36 کودک مبتلا به دیابت را درمان کند. روش او به این صورت بود که: روزانه قبل از هر وعدۀ غذایی سه قاشق چای‌خوری عسل را به آن‌ها می‌داد.
•    در امریکا، دکتر مریک از ایالت (اوهایو) و گوس از منطقه با موفقیتشان در درمان بیماری دیابت به وسیلۀ عسل شهرت یافتند. پروفسور جیورجی (کاشف ویتامین ج) مقاله‌ای دربارۀی استفاده از در درمان بیماران دیابتی منتشر کرده است. این نکته بیانگر این است که وی علاوه بر اسیدهای آلی مانند؛ اسید گلوکونیک، اسید مالیک، اسید لاکتیک، اسید فرمیک، اسید سیتریک، اسید بوتریک، اسید فسفریک، اسید پروگلوتامیک، اسید اکسالیک به همراه اسید سوکسینیک در درمان بیماری دیابت؛ اشاره‌ای به نقش اسیدهای موجود در عسل برای درمان بیماری دیابت دارد. به نظر می‌رسد که این اسیدها از سمّی شدن خون در اثر تشکیل مواد سِتونی در خون جلوگیری می‌کند.
•    طبق دستاوردهای نوین علمی به دست آمده: عسل حاوی ماده‌ای است که در تعادل انسولین بدن بسیار تأثیرگذار است. قند عسل، قند میوه (فروکتوز) است. در این باره، إیوریش بیماران دیابتی را به خوردن عسل به ویژه (عسل ویتامین‌دار شده) که در انستیتو تحقیقاتی ویتامین‌ها در مسکو تهیه شده، توصیه می‌نماید. عسل اثر سودمند خود را در درمان بیماری دیابت ثابت کرده است.
•    در این زمینه، به بیماران دیابتی توصیه می‌شود که به دستورات دانشمندان و پزشکان معروف عمل کنند. عسل را بخورند و به شرطی که عسل صد در صد طبیعی و خالص غنی شده از ویتامین‌های B1 و pp و ویتامین G باشد و همچنین مطمئن باشند که زنبورها از گل‌ها و میوه‌ها برای تولید عسل استفاده کرده‌اند نه شکر معمولی. زیرا ثابت شده این‌گونه عسل‌های یاد شده تأثیر بسیار خوبی در متابولیسم مواد قندی در ارگانیسم مبتلایان به دیابت دارند.

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید