عسل طبیعی

•    عسل و التهاب مهبل به علت آلودگی با انگل (تریکوموناز)
•    تومینگ، رینتام و جوراولیووا (1960 م ) اولین پژوهشگرانی بودند که دربارۀ خاصیت ضد انگلی عسل (از جمله تریکوموناز) تحقیقاتی انجام داده‌اند. آنها درمان خود را روی 50 زن که در ترشحات مهبلی آنها انگل دیده می‌شد، آغاز نمودند. در 7 مورد از بیماری، زخم‌های موجود در گردن رحم همراه انگل‌ها بودند. بر اساس آن، عسل را به مدت 6 روز روی جداره‌های مهبل و گردن رحم و فرج مالیدند. در موارد شدید بیماری، یک روز قبل از شروع درمان و با هدف از بین بردن خارش و احساس سوزش، و قبل از آن که درون مهبل را با عسل آغشته کنند با آب اکسیژنه (3%) شستشو می‌دادند. روز بعد، خارش و احساس سوزش برطرف شد و بعد از دو روز، ضایعات تا حّد زیاد کاهش یافت، و احتقان و آماس (ورم) مهبل از بین رفته و انگل‌ها متلاشی شدند. روز سوم تمام باکتری‌ها از بین رفتند. در روزهای 5-4 درمان، بهبودی کامل در 45 بیمار مشاهده شد. آن پنج بیماری که بهبود نیافته بودند، تا چند روز نسخه‌ای از شستشودهنده‌های گیاه بابونه برای آنها تجویز شد. زیرا بیماری آنها حاد بود، لذا بعد از چند روزی از شستشودهنده‌های جوشاندۀ بابونه استفاده شد و بعد از آن دوباره درمان با عسل را شروع کردند که نتایج مؤثر و مثبتی داشته است. پژوهشگری به نام «دولد» به این نتیجه رسید که مادۀ ضدمیکروبی در عسل می‌تواند ماده‌ای فعال ضد «تریکوموناز» باشد. ضمناً در اینجا نمی‌توان نقش آنزیماتیک دیاستازی‌های عسل را نیز نادیده گرفت.

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید