عسل طبیعی

زنبورداری سنتی در ایرانزنبورداری سنتی در ایران
روش زنبورداری در ایران از قدیم الایام سنتی و بسیار ابتدایی بوده است. چیزی که باعث عقب ماندن این صنعت شده این است که به این رشته تولیدی اساساً به عنوان یک حرفه ی اصلی توجه نشده است لذا بیشتر کشاورزان و دام داران و روستاییان تعدادی کندوی زنبور عسل را برای تولید یک محصول فرعی (عسل) نگهداری می کردند. این امر علاوه بر سایر علل موجب گردیده است که روش های اولیه زنبوردری به نسل های مختلف منتقل شده و ادامه یابد.
در حال حاضر هنوز در برخی از روستاها و مناطق زنبورداری کشور زنبورداری به روش سنتی و اولیه رایج است.

بر حسب سنت منطقه کندوهای زنبور عسل به اشکال مختلف از جمله: سبدی، چلیکی، تنه درختی، سفالی و غیره نگهداری می شوند. جمعیت این کندوها معمولاً کم است و به علت عدم امکان جابجایی شان های آن ها و مراقبت دائم از داخل کندوها، مدیریت صحیحی در این کندوها اعمال نمی گردد. زنبور عسل در این کندوها به طور طبیعی و خود به خودشان ساخته و در قسمت جلوی کندو اقدام به پرورش نوزادان می کند و در شان های قسمت عقب کندو، عسل ذخیره می کند.
در اکثر نقاط ایران زنبوردارانی که دارای کندوهای بومی هستند اقدام به مهاجرت نمی کنند و تقریباً زنبورداری به روش ثابت انجام می شود. طبیعی است که به واسطه ی محدود بودن منابع شهد و گروه، همچنین از نظر دوام آن ها این کندوها عسل زیادی را ذخیره نمی کنند. علاوه بر این همان طور که اشاره شد به دلیل عدم اطلاع از وضعیت داخل کندو و ثابت بودن شان ها امکان مدریت صحیح آن ها وجود ندارد، لذا مقدار محصول آن ها بسیار پایین است. متوسط تولید عسل سالانه کندوهای بومی حدود 3 کیلوگرم تخمین زده شده است.
برای برداشت عسل، زنبوردار معمولاً در اواسط تا اواخر تابستان قسمت عقب کندو؛ یعنی قسمت عسل دان را باز کرده و شان های موجود در عقب کندو را که حاوی عسل می باشند برداشته و با روش های اولیه اقدام به خارج کردن عسل از شان می کند. با توجه به این که مقدار عسل کافی برای ذخیره سازی زمستان این کندوها باقی نمی گذارند معمولاً جمعیت آن ها در طول زمستان به علت گرسنگی فوق العاده کاهش می یابد. علاوه بر این استفاده از داروهای مختلف جهت درمان و با پیش گیری بیماری های مهم در این کندوها مرسوم نیست.

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید