عسل طبیعی

درمان بیماری‌های دستگاه گوارش با عسل•    درمان بیماری‌های دستگاه گوارش با عسل
•    تمام اقوام و ملل عصر باستان عسل را عامل درمان بیماری‌های دستگاه گوارش دانسته‌اند. دیسکوریدوس، سودمندی عسل را برای درمان سوءهاضمه تأیید کرده است. پیامبر اعظم اسلام صلی الله علیه و آله و سلم عسل را برای یکی از اصحاب که از یبوست و دردهای شکم رنج می‌برد، توصیه نموده بودند. ضرب المثل روسی می‌گوید: «عسل ... بهترین دوست معده است». تحقیقات و مطالعات نوین نیز تأثیر عسل را در فرآیند هضم غذا به اثبات رسانده است.
•    نوسباومر معتقد است: عسل بهترین درمان برای رهایی بیمار از دردهای معده بعد از عمل جراحی است. همچنین عسل درمان خوبی برای قبص و یبوست است. علت آن به قند میوه که حاوی روغن‌های حلقوی بنزنی و تأثیر آن بر حرکات دودی روده (پریستالتیسم) است، بر می‌گردد. قند میوه را عاملی مؤثر در تحرک و تحریک بافت‌های معده دانسته‌اند. ولی چنانچه همین عسل مفید برای معده و روده‌ها، حرارت داده شود فاقد تأثیر لینت‌بخشی آن بر یبوست خواهد شد. مایر از پژوهشگران عرصۀ پژوهش و تغذیه می‌گوید: تأثیر عسل بر حرکات روده‌ای و معدی به خاطر وجود مواد معطرۀ فرّار در عسل است. اما پیریز، می‌افزاید: حضور اسیدهای آلی بویژه اسید فرمیک تأثیر بسزایی بر باکتری‌های دستگاه گوارش و مبارزه با تخمیر (فرمانتاسیون) دارد.
•    طبق اظهارنظرهای نوفی، نمی‌توان نقش آنزیم‌هایی که در عسل وجود دارند به ویژه دیاستاز و آنزیم آمیلاز موجود در عسل را در روند مثبت هضم غذاها نادیده گرفت. زیرا این آنزیم‌ها در محیط اسیدی خراب نمی‌شوند.
•    لودیانسکی مبتلایان به یبوست‌های تشنجی را با دادن 30 گرم عسل (دو بار در روز) و در یک دوره سه ماهه درمان کرده است. در انتهای دورۀ درمان ملاحظه شد که تشنج‌ها در بیشتر بیماران از بین رفته است. او علت موفقیت درمان را در تأثیر سیستم آنزیمی آنزیم‌ها به ویژه کولین – استراز بر مبتلایان دانسته است.
•    اکثریت قریب به اتفاق پژوهشگران به تأثیر عسل در کاهش اسیدیته و ترشی معده اشاره می‌کنند. گریگوریف به بیماری که به التهاب و رفلاکس معده و ترشی مزمن که با دردهای مداوم همراه بود، اشاره کرده و گفته است که توانست بیماری او را فقط با محلول‌های عسل طبیعی درمان کند. تحقیقات بالینی نشان داده است علاوه بر این که عسل عامل مهمی برای کاهش اسید معده است، مصرف آن برای آن عده از افرادی که از کمبود اسید معده رنج می‌بردند، عاملی مهم در ایجاد تعادل اسیدیتۀ معده آنها شده است. بنابراین، نقش عسل را در تنظیم اسید معده ملاحظه می‌کنیم.
•    پژوهشگری به نام «ایشار» نقش منظم و سامان‌بخش عسل را در تنظیم اسید معده، تأکید می‌کند و می‌گوید: عسل با آهنگی آرام به علت وجود اسیدهای آمینۀ فعال در آن زخم‌های معده را بهبود می‌بخشد، و «لاریزا» تأثیرات مفید عسل را بر زخم معده به علت وجود هورمون استروژن در آن می‌داند.
•    در مرکز پزشکی ارکوتسک، خانم پروفسور م.خوتکینا به 600 بیمار که از  زخم معده رنج می‌بردند را با محلول‌های عسل درمان نمود، با بیمارانی که به همان بیماری مبتلا بودند و در درمانشان از محلول‌های عسل استفاده نشده بود، نیز اشاره کرده است. در گروه‌های (عسلی) 84% بهبود کامل یافتند و 9/5% هنوز احساس درد می‌کردند. اما گروه دوم با درمان‌های بالینی 61% بهبود کامل یافتند و 18% احساس درد داشتند و همچنان بیمار ماندند. پژوهش‌های طبی نشان داده است بهبود و درمان زخم معده به وسیلۀ پرتودرمانی با اشعه x در موارد معمولی بیش از 29% نیست. اما این میزان با استفاده از عسل به 2/59%، می‌رسد. درمان با عسل سیرو زمان درمان را نیز کوتاه کرده بود. خوتکینا به خواص نیروبخش عسل، افزایش وزن و غلظت رنگ خون بیماران پی برده است. علاوه بر آن نسبت اسید معدۀ آنها را به حالتی متعادل رسانده است. به دنبال آن هیجان عصبی در آنها کم و علاقه و تمایل آنها به کار و فعالیت افزوده شده است.
•    در بیمارستان اوسترو اومنوفای مسکو برای پژوهشگرانی مانند مولر و ارکی بوفا ثابت شده است که عسل شرایط تعادل را در ترشح شیره و اسید معده ایجاد نموده و حالت رفلاکس و ترشی معده را خنثی ساخته و نیز از حالت تهوع جلوگیری نموده و دردهای زخم معده را از بین می‌برد. زیرا تأثیر عسل در زخم و دردهای معده دو چندان است. تأثیر عسل در تماس با غشای مخاطی مبتلا به زخم معده در روند بهبودی آن مشهود است. و نیز تأثیر عمومی عسل در تقویت بدن و تسکین سیستم عصبی شایان ذکر است. به بیماران مبتلا به زخم معده توصیه می‌شود که روزانه (یک ساعت و نیم تا دو ساعت) قبل از خوردن غذا و (سه ساعت) بعد از خوردن غذا عسل بخورند. بهتر است آن را قبل از صبحانه و ناهار دو ساعت زودتر و قبل از شام سه ساعت زودتر بخورند. در این زمینه، محلول‌های گرم عسل با شیر یا آب نیز پیشنهاد می‌شود. چون در فرآیند ترشحات مخاطی محلول‌های گرم عسل وارد کنش و واکنش شده و معده آنها را با سرعت هرچه بیشتر بدون ایجاد آسیب به دستگاه گوارش و یا کاهش در اسید معده جذب می‌کند. حتی محلول گرم عسل، از میزان اسید معده می‌کاهد. برای درمان باید مقدار مصرف عسل روزانه (150-100 گرم) باشد که باید در سه وعده غذا تقسیم شود. به بیمارانی که از کمبود یا عدم اسید معده رنج می‌بردند توصیه می‌شود محلول‌های سرد عسل را قبل از خوردن غذا میل کنند تا اسید معدۀ آنها ترشح و بر میزان آن افزوده شود.
•    بنابراین، عسل را دارویی شگفت برای بیماری‌های زخم معده و تأثیری مهم بر تمام سوءهاضمه‌ها که منبع عصبی دارند، می‌دانیم. همچنین دارویی بسیار مناسب برای یبوست‌ها و تعدیل‌کنندۀ اسید معده و درمانی مناسب و ممتاز برای عفونت‌های معده و اسهال کودکان است. رجوع کنید به (عسل در طب اطفال).
•    طی آزمایش‌هایی که دکتر ابوالطیب محمدعلی و همکاران او روی موش‌ها انجام دادند، ثابت کردند که اگر عسل همراه با درمان زخم معده (مانند داروهای درمان روماتیزم و ایندومتاسین) یا قبل از مصرف آنها به بیمار داده شود، از زخم ناشی از مصرف ایندومتاسین در معده جلوگیری خواهد کرد. این به معنای آن است که عسل معادل ساخت پروستاگلاندین برای جلوگیری از تخریب ناشی از ایندومتاسین می‌باشد. به عبارتی دیگر، از این آزمایش استنباط می‌شود که عسل دارای خاصیت ضد زخم معده است. شاید این خاصیت به دلیل تغییر نسبت اسیدها و قلیایی‌های موجود در معده است. احتمال دارد که مانع ترشحات اسید معده شده یا این که مکانیسم ترشح و تولید Co2 ثانوی را ثابت نگه می‌دارد.
•    برای درک تأثیر عسل بر فیزیولوژی معده و شیرۀ گوارشی روده‌ها، ایوریش و بیشیف تحقیقاتی روی سگ‌ها و خرگوش‌ها انجام داده‌اند. برای آنها به اثبات رسید که هرچه مقدار و میزان غلظت عسل بیشتر شود شیرۀ گوارشی بیشتر می‌شود. لکن درشرایطی که فزونی مقدار عسل بسیار بالا باشد، در ترشح شیرۀ گوارشی کاهش دیده خواهد شد. در آن حالت عسل موجب می‌شود که شیره‌های گوارشی قلیایی بیشتری ترشح شود. و نیز ترشحات روده‌ها و حرکت‌های دودی آنها را سامان‌دهی می‌کند بهترین درصد محلول‌های عسل در روده 5/12% است.
•    در سال 1982 م دکتر سالم نجم و همکارانش مطالعه خود را دربارۀ 53 بیمار که به اسهال مزمن (ماه‌ها یا سال‌ها) مبتلا بودند، منتشر کرده‌اند بیماری آنها با سوءهاضمه و دردهای شدید همراه بود. آزمایش‌های میکروسکوبی نشان داده است که آنها هیچ بیماری انگلی یا میکروبی یا تورمی نداشتند. آنها روزانه 3 قاشق غذاخوری عسل می‌خوردند. نتایج درمان رضایت‌بخش بود، زیرا اسهال یا از بین رفت و یا این که از شدت آن کاسته شده است. این نتایج شامل 83% بیماران بوده است. دیگر عارضه‌های شکمی نیز از بین رفته است واقعاً آنها افراد خوش‌شانسی بودند چرا که بدون نیاز به داروهای مختلف شیمیایی و صرف مبالغ هنگفت موفق شده بودند تا با عسل طبیعی درمان و بهبود یابند. بعد از توقف درمان 28% بیماری برخی از آنها برگشته بود. بنابراین، درمان آنها یک هفته دیگر ادامه پیدا کرد، این بار نیز نتایجی که به دست آمد، رضایت‌بخش بود.

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید