عسل طبیعی

بره موم و جهان اعراب
اشاره به اهمیت مذهبی زنبور عسل در تمدن‌های پیشین فراوان است و اغلب به ویژگی آن در ایجاد تندرستی و خاصیت التیام دهندگی آن اشاره می‌گردد.
حتی با ظهور اسلام و در همه‌ی آیین‌های خداگرایی (وحدت وجود)، باز هم به اشاره‌هایی پیرامون قدرت زنبور عسل و ویژگی‌های دارویی (فرآورده‌های) کندو بر می‌خوریم. پروردگار زنبورهای عسل را آموزش داد تا خانه‌های خویش را در کوهساران و در میان درختان و در کندوهایی که آدمیان برای آنان تهیه می‌کنند، قرار دهند. به آنان چنین آموخته که از هر نوع میوه‌ای تغذیه کنند و به همه‌ی گیاهانی که کردگار آفریده سر بزنند. که از شکم آنان مایعی با رنگهای مختلف بیرون می‌تراود که دارویی است برای آدمیان. (قرآن، سوره نحل).
ابن مغیه یکی از نویسندگان عرب از قول حضرت محمد (ص) چنین می‌گوید:
عسل دارویی است برای تمام دردهای جسمانی و قرآن دارویی است برای همه دردهای روحی و روانی، بنابراین من هر دوی این داروها را به شما توصیه می‌کنم.
دانشمند ایرانی ابو علی سینا در کتاب معروف خویش به نام قانون طب، از دو نوع موم سخن می‌گوید: موم سفید (تمیز) و موم سیاه.
روشن است که موم سیاه همان بره موم است که بنابر نظر ابن سینا دارای خاصیت بیرون آوردن خار و خاشاک از بدن است.
هم چنین این ماده خاصیت پاک کنندگی دارد. این دانشمند در ادامه می‌گوید موم سیاه به علت داشتن بویی تند باعث عطسه می‌گردد.

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید